پس از تهاجم پرتغاليها به جنوب ايران و اشغال جزيره هرمز و
بندرعباس، توتون وتنباكو وارد ايران گرديده و در زمان شاه عباس
صفوي كشت تنباكو از نواحي جنوب به صفحات مركزي، شرق و شمال غربي
ايران گسترش يافت.
در سال 1875 ميلادي، شخصي به نام ) استپان ( كه درگيلان به نام
حكيم فانوس معروف بوده است، نوعي خاص از بذرتوتون به نام ((سامسون
)) را از تركيه به گيلان آورد وكشت نمود.
پس از آن، بذر توتون به مازندران برده شد. و با توزيع آن بين چند
كشاورزكشت توتون درآن منطقه رواج يافت.
هم اكنون مناطق عمده اي از استان گيلان، مازندران وگرگان و
آذربايجان زيركشت توتون قراردارد.
جدول زير ميزان متوسط سطح زيركشت و توليد توتون سيگارت، توتون چپق
و تنباكوي كشور را در ده ساله
75 – 1365 نشان مي دهد:
مناطق عمده كشت توتون چپق عبارتند از:
كردستان: سقز، سنندج، مريوان و بانه.
آذربايجان غربي: اشنويه، نقده و سردشت.
درسال 1294 (ه .ش ) قانون انحصار دخانيات به مجلس تقديم شد و در
سال 1314 (ه.ش) به تصويب مجلس شوراي ملي رسيد و رسما" توليد توتون
وتنباكو، خريد و فروش آن، ساخت سيگارت و توزيع آن در انحصار دولت -
شركت دخانيات ايران– قرارگرفت . اولين
كارخانه سيگارتسازي درپنجم مهرماه 1316 (هش) درمحل فعلي شركت
دخانيات واقع درتهران – خيابان قزوين احداث گرديد. پس ازآن به
تدريج رو به توسعه وگسترش نهاد كه از نظرتكنولوژيكي رشد كيفي قابل
ملاحظه اي داشته است. بويژه در چند سال اخير با بهره گيري از ماشين
آلات مدرن مخصوص اين صنعت درمنطقه گيلان، شركت دخانيات توانسته است
خود را با تكنولوژي روز مجهز نمايد.